در ايام سالگرد رحلت آن پير سفر کرده همراه با قرآن ،يادي از آن يگانه دوران مي کنيم.

شايد آن دوستاني که آن روزها رو بيشتر يادشونه ،يا اونايي که فقط با فيلم و عکسي  زندگي سراسر نور او رو مي بينن ، اين تصوير خيلي آشنا باشه که اون عزيز تا واپسين لحظه هاي عمرشون اون قرآن کوچيک و قديمي رو از خودشون جدا نمي کرد و چه در سلامتي و چه در بستر بيماري ، از تلاوت اون خسته نمي شدن .

اما واقعا ديد امام (ره) به قرآن چگونه بود ؟ امام قرآن رو چگونه تلاوت مي کرد ؟
آيا مثل ماها فقط برا ثوابش مي خوند يا برا الهام گيري براي ايستادن در برابر قدرتمندان و مستکبران ؟ يا برا کمک به مستضعفين و بيچاره ها ؟  برا اون دنيا مي خوند يا برا همين دنيا ؟ يا اينکه مي خواس تو اين دنيا ، اون دنيا رو بسازه ؟!

حقيقت اونه که ايشون مفسر علمى و عملى قرآن بود.
او با کلام وحى سخن مى گفت.
کمتر آيات قرآن را در سخنانش تلاوت مى کرد، اما بسيارى از گفتار هايش تفسير آيات الهى بود.
او وجودش را با آيات نورانى قرآن ساخته و پرداخته بود و سالها در کنار سفره گسترده الهى زانو زده بود و به دستور العمل‏هاى آن به عنوان عالى‏ترين و برترين درمان نگريسته و آنها را به کار بسته بود تا از خود انسانى قرآنى بسازد.

او تمامى اوصافى را که براى قرآن بر مي شمرده ،با گوشت و پوست و جان خويش لمس کرده بود .
قرآن را کتاب تاريخ و قصه سرايى نمى‏دانست، کتاب فصاحت و بلاغت نمى‏دانست. او همواره مى فرمود:

صاحب اين کتاب سکاکى و شيخ نيست که مقصدش جهات بلاغت و فصاحت باشد، سيبويه و خليل نيست تا منظورش جهات نحو و صرف باشد، مسعودى و ابن خلکان نيست تا در اطراف تاريخ عالم بحث کند. اين کتاب چون عصاى موسى و يد بيضاى آن سرور، دم عيسى که احياى اموات مى کرد، نيست که فقط براى اعجاز و دلالت بر صدق نبى اکرم آمده باشد، بکله اين صحيفه الهيه کتاب احياى قلوب به حيات ابدى علم و معارف الهيه است. (آداب الصلوه / 194)

حضرت امام(ره)، آيات قرآن را اول بر خود تطبيق داده و بدان عمل کرده بود.
او قرآن را تنها براى ثواب و تيمن و تبرک تلاوت نمى‏کرد.
او قرآن رو برا عمل تلاوت مي کرد .

روح پر فتوحش شاد

.

.

.

راستي ! من و تو قرآن رو چه جوري مي خونيم !؟

کل يوم عاشورا و کل ارض کربلا

 مگر کربلا از سيطره زمان و مکان خارج است که همه جا کربلا باشد و همه روزها عاشورا؟
مرا ببين که در پيشگاه ولايت سخن از زمان و مکان مي‌گويم! زمان و مکان نسبت است و براي آن که از جوار مطلق، از بلنداي اعراف بر عالم وجود مي‌نگرد، اين‌جا در پيشگاه ولايت، سخن از زمان و مکان گفتن نشانِ بي‌خردي است.
کربلا قلب زمين است و عاشورا قلب زمان. يعني اصلاً کربلا مطلق زمين است و عاشورا مطلق زمان، و راه‌هاي آسمان از اين‌جا آغاز مي‌شود؛
 از اين‌جا دروازه‌اي به عالم مطلق گشوده‌اند.
مي‌پرسي که از متناهي چگونه مي‌توان راهي به سوي نامتناهي جُست؟
اين سرّالاسرار خلقت است و گويي تقدير اين‌چنين رفته است که اسرار، اگر چه به بهاي سر باختن حسين عليه‌السلام، فاش شود.

غدير، خاکى سوخته، ملتهب، در عمق صحراى «جحفه» نيست تا از چهار سوى تا هر جا که چشم کار مى‏کند گسترده و نا پيدا باشد.

غدير درخشان چون گوهرى در تابش آفتاب است، وسيع به وسعت ابديت است و جارى در لحظه لحظه کائنات است، صبور چون ايمان و لطيف چون عشق است، برنده چون شمشير، کوبنده چون طوفان است، خاشع چون واژه صداقت و سرافراز چون افلاک است.

در غدير مى‏توان همه خلايق را در دو صف ديد: آنانى که امانت الهى را به جان پذيرفتند و آن گروهى که از وظايف انسانى‏شان شانه خالى کردند و راه جباران و ستمگران را برگزيدند.

برکه غدير، برکه نيست، گودالى پر آب از باران‏هاى بهارى نيست. بوته آزمايش حق است که فلز آدميت را در آن به آتش آسمانى مى‏سپارند تا طلاى خالص از خار و خاشاکها و کثافتها جدا شود. «تا گريزد هر که بيرونى بود.» ادامه مطلب...